سرمای شهرتونو به رخ ما می کشی ؟ دمت گرم مشتی ما که سرما خورده تیم با ما چرا؟ با جوانان ناز می کن ما که یه پامون لب بومه یه پامون تو لایبرری. این وسط داریم ... می خوریم اخوی! در ثانی تو به جای اینکه به ما دلداری بدی  داری غریب کشی می کنی. غم غربت بس نیست ؟ تازه باید هوشیار باشی . اختلاف دما بهانه است. توطئه استکبار جهانیه که می خواد بین ما فاصله بندازه. تو که سرت تو کاره. ها؟ ولی یه چیزی هم هست خداییش درسته که اینجا خارجه ولی خیلی باحاله. بی انصافیه اگر بگی سرمای اینجا رو می تونی جای دیگه پیدا کنی. به هر حال اینجا هر چقدر هم که سرمای اونجا رو نداشته باشه ولی حداقل سرماش خارجیه. می دونی چی میگم. سرماش آکبنده. مث سرمای ایران وارداتی نیس داداش. گرفتی؟ اونجا سرماش بنجله.

ولی با اینکه اینجا خیلی خوش می گذره (خیلی هم که نه ولی خب) واقعا ناراحتم که دوستی مثل تو رو دیگه نمی بینم. واقعا از این بابت خیلی برای خودم متاسفم. خیلی دوست داشتم که روزهای آخر یه گپ طولانی با هم بزنیم. اما حیف که این فرصت رو از دست دادم. شب آخر توی فرودگاه دیدمت بسیار خوشحال شدم و قصد داشتم که یه گپی با هم بزنیم ولی وقتی وارد گیت شدیم به ما گفتند که برای خروجی باید بریم یه سری سوال رو جواب بدیم به خاطر همین حتی نتونستیم چمدون هامون رو تحویل باربری بدیم. مجبور شدیم سری بریم قسمت خروجی. از تک تک ما بازجویی کردن. از چه مرزی اومدین؟ کی اومدین؟ چرا اومدین؟ تو این چند ساله کجا بودین؟ چیکار می کردین؟ کجا می خواین برین؟ برا چی می خواین برین؟ و .... این قدر سوال پیچمون کردن که فکر کردیم داریم می ریم زندان. تازه بعد از بازجویی قرنطینه مون کردن تا وقتی که سوار هواپیما شدیم. پرواز اول همش داشتم به این فکر می کردم که توی ایران این طوری رفتار کردن توی آلمان چه بلایی سرمون می یارن. اصلا حواسم به این نبود که اولین پرواز زندگیمو دارم تجربه می کنم. همش فکر بازجویی های بعدی و بازرسی های بعدی بودم تا اینکه رسیدیم فرانکفورت. شهری که شنیده بودم بسیار سختگیر هستند. ولی وارد فرودگاه که شدیم هیچ کس هیچ چیزی از ما نپرسید حتی کسی مدرکی هم از ما نخواست. اون جا هم باز استرس داشتم وقتی می دیدم که مثل یه شهروند معمولی با ما رفتار می کنن همش به این فکر می کردم که  اشتباهی اومدیم و هر ان امکان داره که پلیس از راه برسه و دوباره سین جیممون کنن. بالاخره مامورای هواپیمایی کانادا اومدن. برای کارت پرواز تو صف واستاده بودیم و منتظر بودم که هر ان یه دردسری درست شه. ولی  خلاف تصورم هیچ اتفاقی نیوفتاد. تازه چند نفر دیگه هم مثل ما تازه وارد بودن که زبان نمی دونستن. من که به هر حال یک کمی انگلیسی بلد بودم در نقش مترجم کنار مامور هواپیمایی واستاده بودم و ایفای نقش می کردم. داخل گیت یه اتفاقی افتاد که یک دفعه دلم ریخت. همون طوری که منتظر بودیم سوار هواپیما بشیم یکی از مامورای کنترل پرواز گیر داد به یه خانومی که با دو تا بچه کوچیک همسفر ما بودن و زبان هم نمی دونستن. من ترسیدم که لابد مشکلی پیش اومده و بعد از خانومه نوبت ماست.خانومه ازم پرسید که ماموره چی می گه؟ وقتی با ماموره حرف میزدم فهمیدم که می گه چون این خانوم بچه کوچیک همراهشه می تونه بره داخل هواپیما که خسته نشن. با خودم گفتم بابا ایول به مرامت. خلاصه توی هواپیمای کانادا هم تمام راه به خودم می گفتم چون این جا گیر ندادن لابد تو فرودگاه کانادا پوستمونو میکنن. ولی جالب این جا بود که وقتی رسیدیم تورنتو توی فرودگاه حتی چن تا ساک دستی هم که داشتیم رو هم نگشتن. اونجا بود که خیالم راحت شد. و وقتی از فرودگاه او مدیم بیرون تازه یاد تو و بچه ها اوفتادم که تا اونجا اومده بودین واین دریغ تا الان با منه.