امروز داخل کتابخونه یه قفسه پیدا کردم پر از کتابهای فارسی نمی دونید چقدر خوشحال شدم مخصوصا که بیشتر از نصف کتابها گزیده شعر بودند. گزینه اشعار شاملو فروغ اخوان ... و گزینه شعر قیصر. حالا احساس می کنم تنها نیستم. بازم می تونم توی خیابون راه برم کتاب شعر دستم بگیرم وبا صدای بلند بخونم. این حالت رو دوست دارم. راستی چند وقتی هم هست که سر کلاس می رم. اینم حس جالبی داره که بالاخره بعد از سالها دارم می رم مدرسه اما حیف که دوستام اینجا نیستن والا می تونستیم مدرسه رو قرق کنیم . کلی خوش بگذرونیم. راستی یه چیز جالبه دیگه هم کشف کردم بر خلاف تصور همه اینجا ازخلاف  و مسایلی که می تونید حدس بزنید خبری نیست. متاسفانه بی بندوباری هایی که هست مال ادمهایی که از کشورهای اسیایی میان اینجا. اگر توی خیابون کسی رو مست و پاتیل دیدید می تونید حدس بزنید از کجا اومده. درباره بقیه خلاف ها هم تا درصد بالایی این ماجرا صدق می کنه. باورم نمی شد وقتی فهمیدم که آمار فسادو فحشا تو این سرزمین کمتر از کشورهای مسلمون نشینه . چند نفر رو دیدم که از ترکیه اومده بودن و ناراحت بودن از اینکه این جا عشق وحال ندارن. می تونم بگم اون چرا که مسلمانان به زبان می آورند اینها عمل می کنند. نمی خوام تبلیغ کنم ولی این چیزها چیزهایی بود که تو این چند وقته دیدم وشنیدم و واقعا منو شوکه کرد. مثلا اگر توی خیابون به خانومی متلک بندازی یا الکل مصرف کنی یا قمار کنی مطمئنا یه شب تو اداره پلیس می خوابی. اینجا خیلی باید مراقب رفتارت با آدمها مخصوصا خانومها باشی چون با کوچکترین آزاری می ری پیش پلیس و دیگه جایی استخدامت نمی کنند  بهت خونه کرایه نمی دن و...  ( نتیجه اخلاقی: برای عشق وحال به کشورهای اسیا یی سفر کنید)

راستی مسجد هم اینجا زیاده ولی ...

بگذریم. خیلی وقته شعر ننوشتم ولی خیلی حال و هوای شعر رو دارم یه کم بهم کمک کنید که شعر بنویسم. می ترسم شعر یادم بره. برام شعر بنویسید. به دوستان هم بگین که بیان بهم کمک کنن. خلاصه همسایه ها یاری کنید که ما شوهر داری کنیم.

در آخر . واقعا دلم برای تک تک دوستام تنگ شده دلم برای تهران تنگ شده. باور نمی کنید یه روز قرار شد بریم آبشار نیاگارا رو ببینیم. تمام طول راه منتظر رسیدن بودم تا بالاخره بزرگترین آبشار دنیا رو ببینم. وقتی رسیدم واقعا پشیمون شدم چون از این آبشار هیبتی در ذهنم بود که وقتی رسیدیم فرو ریخت. نیاگارا اصلا شبیه تصورات من نبود. وقتی کنار نیاگارا که اون طرفش هم ایالت نیویورک بود قدم می زدیم به فامیلمون که کنار من بود گفتم ترجیح می دم که توی خیابون شریعتی قدم بزنم تا این جا. واقعا دلم برای شما و شهر محبوبم تهران تنگ شده.